بیماری پاروا در سگ

بیماری پاروا در سگ

پاروا ویروس سگ یکی از خطرناک‌ترین بیماری‌های ویروسی در سگ‌ها است که بیشتر توله‌سگ‌های واکسینه‌نشده را درگیر می‌کند. بیماری پاروویروس سگ با علائمی مانند اسهال شدید، استفراغ مداوم و ضعف شدید بدن شناخته می‌شود دیو در صورت تأخیر در درمان می‌تواند کشنده باشد. آشنایی با علائم، راه‌های انتقال، درمان و پیشگیری از بیماری پاروا سگ نقش مهمی در نجات جان حیوان دارد.

پاروا ویروس سگ چیست و چرا خطرناک است؟

پاروا ویروس سگ (Canine Parvovirus) بیماری‌ای ویروسی است که به سلول‌های در حال تقسیم سریع، به‌ویژه سلول‌های روده و مغز استخوان، حمله می‌کند. این موضوع باعث تخریب شدید دستگاه گوارش و تضعیف سیستم ایمنی می‌شود. به همین دلیل بیماری پاروا سگ پیشرفت سریعی دارد و نیازمند اقدام فوری دامپزشکی است.

بیماری پاروا سگ چگونه منتقل می‌شود؟

انتقال به ۲ صورت انجام می‌شود:

انتقال مستقیم

• تماس با مدفوع سگ آلوده
• لیسیدن سطوح آلوده

انتقال غیرمستقیم

• کفش، لباس و دست انسان
• ظروف غذا و آب
• محیط‌های آلوده مانند پارک‌ها

پاروا ویروس سگ در محیط بسیار پایدار است و حتی ماه‌ها زنده می‌ماند.

آیا پاروای سگ به گربه ها یا انسان ها هم منتقل می شود؟

خیر. در حال حاضر، هیچ مدرکی که نشان بدهد CPV  به گربه یا انسان قابل انتقال است وجود ندارد. بنابراین پاروا جزو بیماری های مشترک سگ و انسان نیست.

انواع پاروا ویروس سگ

انواع اصلی پاروا ویروس سگ شامل:

• CPV-2
• CPV-2a
• CPV-2b
• CPV-2c

همه این انواع باعث یک بیماری می‌شوند و واکسن‌های موجود، پوشش مناسبی در برابر آن‌ها ایجاد می‌کنند. با این حال، برخی سویه‌ها مانند CPV-2c می‌توانند شدت بیماری بیشتری داشته باشند.

علائم پاروا ویروس سگ چیست؟

استفراغ و اسهال سگ شایع ترین و ثابت ترین علائم هستند. (استفراغ معمولا ابتدا شروع می شود.) بسیاری از سگ ها ممکن است همه علائم بالینی را نشان ندهند اما به طور کلی علائم پاروای سگ به دو دسته تقسیم می‌شود:

۱. علائم گوارشی

• اسهال شدید (معمولاً خونی و بدبو)
• استفراغ مکرر
• بی‌اشتهایی

۲. علائم عمومی و خطرناک

• بی‌حالی شدید
• تب
• کم‌آبی بدن
• افسردگی و ضعف شدید

• پاروا ویروس در توله سگ‌ ها

  پارو ممکن است سگ‌ها را در تمام سنین مبتلا کند، اما در سگ‌های زیر یک سال واکسینه نشده شایع‌تر است. توله سگ های جوان زیر پنج ماه معمولاً شدیدترین آسیب را می‌بینند و درمان آنها دشوار است. هر توله سگ واکسینه نشده‌ای که استفراغ یا اسهال شدید نشان می‌دهد باید از نظر ابتلا به پاروا آزمایش شود.

  تشخیص بیماری پاروا سگ چگونه انجام می‌شود؟

  به طور خلاصه تشخیص پاروا ویروس سگ معمولاً با:

  • تست سریع مدفوع در کلینیک
  • بررسی علائم بالینی
  • آزمایش خون (کاهش گلبول سفید)

  در موارد مشکوک، آزمایش‌های تکمیلی نیز انجام می‌شود.

  به طور کلی علائم بالینی عفونت CPV می‌تواند شبیه بسیاری از بیماری‌های دیگر باشد که باعث استفراغ و اسهال می‌شوند. در نتیجه، تشخیص پاروا اغلب برای دامپزشک چالش برانگیز است. تایید مثبت عفونت CPV مستلزم نمایش آنتی ژن ویروس یا ویروس در مدفوع یا تشخیص آنتی بادی های ضد CPV در سرم خون است.

  گاهی اوقات، یک سگ پاروویروس دارد اما آزمایش ویروس در مدفوع منفی است. خوشبختانه، این یک اتفاق نادر است.

  تشخیص آزمایشی اغلب بر اساس کاهش تعداد گلبول های سفید خون (لکوپنی) و علائم بالینی است. در صورت نیاز به تایید بیشتر، مدفوع یا خون را می‌توان برای آزمایشات اضافی به آزمایشگاه دامپزشکی ارسال کرد. عدم وجود لکوپنی به این معنی نیست که سگ عفونت CPV ندارد. برخی از سگ های بیمار بالینی ممکن است تعداد گلبول های سفید خون پایینی نداشته باشند.

• درمان پاروا ویروس سگ

  درمان مستقیم برای ویروس وجود ندارد، اما درمان حمایتی می‌تواند جان سگ را نجات دهد.

  درمان حمایتی

  • تزریق مایعات داخل‌وریدی
  • اصلاح الکترولیت‌ها
  • کنترل کم‌آبی بدن

  • دارودرمانی

    • آنتی‌بیوتیک برای جلوگیری از عفونت ثانویه
    • داروهای ضد استفراغ
    • داروهای ضد التهاب

    اولین قدم در درمان، اصلاح کم آبی بدن و عدم تعادل الکترولیت است. این امر مستلزم تجویز مایعات داخل وریدی حاوی الکترولیت است. در موارد شدید، ممکن است تزریق پلاسما انجام شود. آنتی بیوتیک ها و داروهای ضد التهابی برای پیشگیری یا کنترل سپتی سمی تجویز می‌شوند. داروهای ضد تهوع برای مهار استفراغی که باعث تداوم مشکلات می شود استفاده می‌شود.

    شانس بهبودی سگ مبتلا به پاروا چقدر است؟

    اگر درمان زود آغاز شود، شانس بهبودی بالا است. توله‌سگ‌هایی که پس از ۳ تا ۴ روز به درمان پاسخ نمی‌دهند، معمولاً پیش‌آگهی ضعیف‌تری دارند.

    اکثر سگ های مبتلا به عفونت CPV در صورت استفاده از درمان تهاجمی و اگر درمان قبل از بروز سپتی سمی شدید و کم آبی شروع شود، بهبود می‌یابند. به دلایلی که به طور کامل شناخته نشده است، برخی از نژادها، به ویژه نژادهای روتوایلر، دوبرمن پینچر، لابرادور رتریور، تریر آمریکایی استافوردشایر و نژادهای سورتمه قطبی، میزان مرگ و میر بسیار بالاتری نسبت به سایر نژادها دارند.

    پیشگیری از پاروا ویروس سگ

    برای پیشگیری از پاروویروس سگ ۲ راه وجود دارد:

    ۱. واکسیناسیون

    مؤثرترین راه پیشگیری از بیماری پاروا سگ، واکسیناسیون به‌موقع حیوان است. توله سگ ها واکسن پاروویروس را به عنوان بخشی از سری واکسن های چند عاملی خود دریافت می‌کنند. توصیه می‌شود این واکسن در 8، 12 و 16 هفتگی تجویز شود. در برخی موقعیت‌های پرخطر، دامپزشکان واکسن را در فواصل دو هفته‌ای تزریق می‌کنند و یک تقویت‌کننده اضافی در سن 18 تا 22 هفتگی تجویز می‌شود. پس از سری اولیه واکسیناسیون، تقویت کننده ها به طور منظم مورد نیاز خواهند بود. اگر از یک واکسن تایید شده سه ساله پاروویروس استفاده شود، واکسن تقویت کننده بعدی به طور معمول در سه سال دیگر تزریق خواهد شد.

  • سگ‌هایی که در موقعیت‌های پرخطر قرار دارند (مانند لانه‌ها، نمایشگاه‌های سگ، آزمایش‌های صحرایی و غیره) ممکن است هر سال با یک تقویت‌کننده بهتر محافظت شوند. سگ های پرورش دهنده باید قبل از تولید مثل در مورد واکسیناسیون پارو خود به روز باشند. با این حال، سگ‌ های باردار ممکن است بتوانند یک هفته قبل از انتقال سطوح بالاتر آنتی‌بادی‌های محافظ به توله‌ها، با واکسن پاروویروس واکسینه شوند. شما و دامپزشکتان باید در مورد برنامه واکسیناسیونی که به بهترین وجه با سبک زندگی حیوان خانگی شما منطبق است تصمیم بگیرید.

    ۲. ضدعفونی محیط

    تنها ماده مؤثر برای از بین بردن پاروا ویروس سگ:

    • محلول وایتکس (۱ به ۳۰ با آب